Вершы пра маці

Мама, мацi, матуля...

Доля батрачкі

Доля батрачкі

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Маці ў службу выпраўляе
Родную дзяціну,
Выпраўляючы, хавае
Горкую слязіну.

— Будзь паслушная, дачушка, —
Навучае матка,
— Дагаджай чужым ты, служка,
Ды цярпі, дзіцятка!

Не адзін раз твае вочкі
Заплывуць слязою.
Твая доля цямней ночкі —
Цяжка быць слугою!

Бо не ўважыць чужаніца
Ручак тваіх белых,
Поту выльецца крыніца
З шчочак загарэлых.

Устанеш летам раней зоркі,
Пойдзеш перша ў поле...
Ох, дачушка, хлеб твой горкі,
Горка твая доля!

Маці дочку разважае,
Сябе цешыць стара,
Жаль да сэрца падступае,
Як чорная хмара.

Вось дзяўчынка ўжо гатова,
Пакідае хатку.
— Ну, матулька, будзь здарова!
I цалуе матку.

— Ну, бывай!.. — I не ўтрывала
Бедная матуля.
Жаль слязамі ёй прарвала,
Твар да дочкі туліць.

Выйшла маці ўслед за ёю,
Стала ля парогу
I, падпёршы твар рукою,
Зорыць на дарогу.

На дарогу-пуцявіну —
Там яе Гануля, —
Ды за слёзкаю слязіну
Роніць-лье матуля.

Доўга матка так глядзела,
Дочку праважала,
Покі хустка яе бела
З вочак не прапала.

1908

Іншыя вершы