Вершы пра маці

Мама, мацi, матуля...

Яшчэ pаз пpа мацi

Яшчэ pаз пpа мацi

Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)
Яна заўсёды на сябе ўсё брала, Каб толькi дзецям болей адпачыць. Палола, жала, ткала, абшывала I пазычала дня яна ў начы. За ёй iшлi мы i вясной, i ўлетку, Дапамагалi, як маглi не раз. Яна ж казала: "Адпачнiце, дзеткi, Я спраўлюся з работаю без вас. Няхай зязюлька вам гадоў налiча, Не гнуцца вам патрэбна, а расцi. Калi мне будзе цяжка, я паклiчу..." Ды клiч той не пачулi пры жыццi. Было вясною неба без аблокаў, Блакiтнае – як хочацца зiрнуць! Яна плыла у вырай свой далёкi, Адкуль нiякiм крыкам не вярнуць. Прыеду, пастаю каля пагорка. Цвiце даўно не першая вясна. На сэрцы i балюча мне, i горка. Яна i там спраўляецца адна. Перад вачыма роднае аблiчча, Яно адводзiць хмары i бяду. Яна паклiча, ведаю, паклiча, I я пайду, як верны сын пайду...Nike