Вершы пра маці

Мама, мацi, матуля...

Дахаты

Дахаты

Сярэдняя: 5 (1 голас)
На Беларусі, між бароў, У змрочнай хаце дзень і ноч Чакае маці трох сыноў, I смутак не сыходзіць з воч. Чакае маці. Безліч дум Ёй не даюць спакою, сна: Ці грукне лёд, ці лесу шум — Бяжыць старая да акна... Быў чэрвень. Першы дзень вайны. Над вёскай бомбы загулі, I з роднай хаты тры сыны, Тры камсамольцы ў бой пайшлі. Пайшлі на бой за родны край: Старэйшы сеў на грозны танк, — А двух малодшых цёмны гай Прыпяў як храбрых партызан. Вайна заўсёды боль нясе, Цяжкі ў братоў, суровы пуць... Чакай жа, маці, хоць не ўсе, Але хлапцы твае прыйдуць. Ты чуеш, родная, парой Марозны небасхіл гудзе, — То сын адважны і герой Машыну грозную вядзе. Ні загароджы, ні равы Не могуць сіл яго стрымаць, Ён біў фашыстаў ля Масквы, — Цябе спяшаецца абняць. Ты чуеш, маці, як гудуць Бары ў зімовы позні час? Уважлівай, спакойнай будзь, Паслухай сэрцам іхні сказ. I каб магла ты зразумець Гамонку сосен і ялін, — Пачула б ты, што мужна смерць За Беларусь прыняў твой сын, Што пахаваў яго атрад Як друга лепшага свайго, Што помсціць кляўся родны брат I ўсе таварышы яго. I спраўдзяць. Будзе ведаць свет Аб справе слаўных змагароў, Што разлічыліся як след За боль тваю і сына кроў. Не плач жа, маці, ты ўначы, Хай маткі катаў слёзы льюць, Браты, насустрач ідучы, Ўжо хутка рукі пададуць. Навек прагнаўшы чужаніц, Дахаты прыйдуць, дзе ўзраслі, I вы пад звон азёр, крыніц Па вольнай пойдзеце зямлі.Nike Hypervenom Phantom II FG