Вершы пра маці

Мама, мацi, матуля...

Сказаўшы "Досыць"...

Сказаўшы "Досыць"...

Сярэдняя: 2.7 (6 галасоў)
Сказаўшы “Досыць!” адзіноце, Па шаўкатраў’ю, па расе, Ідзе жанчына і жывоцік - Свой найвялікшы скарб - нясе. Усмешка – сонейкам на твары, Хоць і не лашчыцца жыццё: Кахала моцна – а без пары… Але - дзіцё! Яе дзіцё! Яно ўнутры гуляе-б’ецца, Чакае часу – ў свеце жыць… Яго маленечкае сэрца Трапяткай птушачкай дрыжыць. Мо там – дачка? А мо – сыночак? Абраць бы лепшае імя! А колькі дзён і колькі ночак У светлых марах правяла! Якім яе малютка будзе – У год… у тры… у дваццаць пяць? Ці неяк выб’ецца ў людзі? Ці будзе маці шанаваць? Яна ўжо дзіцятка кахае! Ажно пяе пад ёй зямля! Ў руках жывоцік калыхае – Нібы люляе немаўля! Мо і глядзіць хто-небудзь скоса: “Што, нагуляла – і адна?” Але яна плыве па росах, Нібы зачаўшая вясна… І што ёй плёткі і зласлоў’е? Яны развеюцца, бы дым… А вось напоўненнасць любоў’ю Не параўнаецца ні з чым…Accessories